Indie testują swój program hipersoniczny

Organizacja Badań i Rozwoju Obrony (DRDO), agencja odpowiedzialna za badania i rozwój sprzętu obronnego w Indiach, ogłosiła, że ​​11 czerwca 2019 r. przeprowadziła eksperymentalny lot związany z programem HSTDV dla HyperSonic Technological Demonstrator Pojazd. Według informacji z witryny livefistdefense.comtest ten dotyczył wyrzutni balistycznej krótkiego zasięgu Agni-I i HSTDV, a jego celem było zbadanie dynamiki separacji i zebranie danych na temat samego lotu, którego celem było osiągnięcie prędkości od 2 do 8 Machów.

Według tego samego źródła lot nie zakończyłby się sukcesem, choć nie wiadomo, czy problem wystąpił w wyrzutni balistycznej, czy w HSTDV. Jednak według władz Indii zebrane informacje pozwalają na kontynuację programu. Indie są zaangażowane w dwa programy ukierunkowane na prędkości hipersoniczne: HSTDV przeznaczony do wyposażenia w rakiety balistyczne Rosyjska awangarda czy chiński WU-14 oraz program BrahMos-2, rozwijany od 2019 roku wspólnie z rosyjską organizacją non-profit Machinostroina (która rozwija hipersoniczny pocisk przeciwlotniczy 3M22 Tzirkon), którego celem jest opracowanie hipersonicznego pocisku przeciwokrętowego i manewrującego.

Wiadomości o obronie Brahmosa | Broń i rakiety hipersoniczne | Siły Odstraszania
Pocisk Brahmos to jeden z największych sukcesów rosyjsko-indyjskiej współpracy technologicznej

Jednym z celów HSTDV, poza posiadaniem pojazdu hipersonicznego zdolnego do manewrowania podczas ponownego wejścia w atmosferę w celu udaremnienia nowoczesnych rakiet antybalistycznych, a tym samym wzmocnienia odstraszania kraju, jest opracowanie w Indiach odrzutowca typu scramjet, czyli superstatororaktora. Podobnie jak silnik strumieniowy, który napędza na przykład francuski naddźwiękowy pocisk manewrujący ASMPA, Scramjet wykorzystuje tlen z powietrza atmosferycznego jako utleniacz zapewniający napęd, w przeciwieństwie do silnika rakietowego, który przenosi zarówno paliwo, jak i utleniacz. Jednak spalanie w silniku strumieniowym może być skuteczne tylko przy dużej prędkości poddźwiękowej, co zmusza pociski wykorzystujące ten napęd do spowolnienia napływającego przepływu powietrza. Jednak obecnie stosowane w tym celu technologie nie pozwalają na osiągnięcie prędkości przekraczających Mach 4, w związku z czym silnik strumieniowy nie nadaje się do napędzania rakiety hipersonicznej.

W tym miejscu z pomocą przychodzi Scramjet, czyli SuperStorjet, który umożliwia spalanie w strumieniu powietrza osiągającym prędkość Mach 2, a co za tym idzie, pozwala pociskowi przekroczyć próg hipersoniczny wynoszący Mach 5. Jednak niewiele paliw pozwala na wydajne spalanie przy tej prędkości i przez przez długi czas samoloty typu scramjet ograniczały się do wykorzystania wodoru, którego produkcja, przechowywanie, przesyłanie i użytkowanie jest skomplikowane, jak wiemy. Obecne programy, takie jak HSTDV, mają na celu opracowanie samolotu Scramjet obsługującego naftę lotniczą, którą siły zbrojne przerabiają w dużych ilościach.

Wyzwania w rozwoju silnika typu scramjet 11 Wiadomości o obronności | Broń i rakiety hipersoniczne | Siły Odstraszania
Scramjet umożliwia osiągnięcie prędkości hipersonicznej nawet przy użyciu tradycyjnych paliw (zdjęcie Dyrekcja Napędu Sił Powietrznych)

Program ten pokazuje średnioterminowe ambicje Indii, zarówno z technologicznego punktu widzenia, jak iw odniesieniu do ich roli w jutrzejszym świecie. Jest to oczywiście ściśle powiązane z polityką prezydenta Modiego „make in India”, która zmierza do lokowania większości inwestycji w dziedzinie obronności w kraju, przy znaczących ambicjach w zakresie transferu technologii, dla wiodącego na świecie importera broni. Polityka ta przynosi owoce, nawet jeśli nadal utrzymują się istotne problemy z jakością i konkurencyjnością. Zatem Su-30MKI kosztowałby o 30% więcej montowany w Indiach w porównaniu z tym samym modelem montowanym w Rosji. Podobnie program lekkich myśliwców Tejas, opracowany w całości w Indiach przez firmę HAL (tą, która składa się z Su30 MKI..), jest bardzo regularnie krytykowany za opóźnienia, słabe osiągi i cenę, prawie dwukrotnie wyższą niż Saaba. Lekki myśliwiec Gripen, choć jest znacznie wydajniejszy i niezawodny. Ale inne obszary, takie jak rakiety i zbroje, oferują więcej satysfakcji. Tym samym w kolejnym przetargu na zakup 2.600 bojowych wozów piechoty biorą udział aż 4 duże indyjskie firmy oferujące modele krajowe, podczas gdy tylko 4 firmy międzynarodowe zdecydowały się przyłączyć do tej konkurencji.

Na dalej

PORTALE SPOŁECZNOŚCIOWE

Ostatnie artykuły