Dlaczego Europejczycy stracili zamiłowanie do wysiłku obronnego?

Przez dziesięciolecia Europejczycy znacznie ograniczyli swoje wysiłki obronne, korzystając z dobrodziejstw pokoju. Ale gdy napięcie ponownie rośnie, walczą o powrót do poziomu inwestycji, jaki mieli podczas zimnej wojny.

Przemawiając kilka dni temu na Konferencji Szefów Sztabów Sił Powietrznych i Kosmicznych w Londynie, generał James Hecker, dowódca sił powietrznych USA w Europie i Afryce, wzniósł najbardziej niepokojący obraz środków i zapasów amunicji faktycznie dostępnych w Europie, być może w obliczu poważnego konfliktu.

Według niego członkowie NATO, europejscy i amerykańscy, zaniedbali krytyczne kwestie, takie jak format sił, wielkość zapasów amunicji i części zamiennych niezbędnych do zaangażowania się w taki konflikt. Taka sytuacja byłaby tym bardziej niepokojąca, że ​​w przeciwieństwie do zimnej wojny, dzisiejsze zagrożenie jest znacznie bardziej rozległe i polimorficzne oraz stwarza oczywiste ryzyko jednoczesnego pojawienia się kilku gorących punktów na świecie.

Faktem jest, że w ciągu kilku dziesięcioleci potężne europejskie armie NATO straciły większość swoich zdolności w zakresie konwencjonalnego dużego zaangażowania. Co gorsza, jeśli wszyscy europejscy przywódcy ogłosili wysiłki na rzecz zwiększenia przydziałów budżetowych dla swoich armii, mają one na celu osiągnięcie poziomu wyznaczonego przez NATO, podczas gdy formaty ze swojej strony wydają się skazane na stagnację, daleko od tego, co było na początku apogeum zimnej wojny.

Szczyt wileński NATO e1689250722663 Planowanie i plany wojskowe | Sojusze wojskowe | Analiza obrony
Jeśli Europejczycy zobowiązali się do wzmożenia wysiłków obronnych po rosyjskiej agresji na Ukrainę, to nic nie wskazuje na to, że faktycznie zmierzyli się z ewolucją geostrategiczną trwającą od dwóch dekad.

Sytuacja ta nie wydaje się jednak niepokoić ani przywódców europejskich, z wyjątkiem kilku krajów, takich jak Polska czy kraje bałtyckie, ani tym bardziej ich opinii publicznej, która po kilku miesiącach zdumienia i niepokoju po rozpoczęciu rosyjskiej agresji przeciwko Ukrainie, ponownie zdystansowali się od spraw obronnych i powrócili do spraw o wiele bardziej palących, takich jak wybór kolejnego miejsca wypoczynku.

Można się więc zastanawiać, dlaczego Europejczycy, którzy mimo wszystko byli mocno zaangażowani i zmobilizowani w rozgrywce ze Związkiem Sowieckim i Układem Warszawskim zaledwie 35 lat temu, przegrali w tym „smaku wysiłku” obrony?

Europejska potęga militarna w 1985 roku

Daleko od obecnych 30 krajów członkowskich, w 16 roku NATO liczyło tylko 1985 członków, z czego 13 z Europy: Belgia, Dania, Hiszpania, Francja, Grecja, Islandia, Włochy, Luksemburg, Norwegia, Holandia, Portugalia, Republika Federalna Niemiec, Zjednoczone Królestwo. W tamtym czasie kraje europejskie wytwarzały tylko połowę PKB Stanów Zjednoczonych (2100 miliardów dolarów w porównaniu z 4,300 miliardami dolarów), ale z 350 milionami mieszkańców zdeklasowały 40 milionów Amerykanów o ponad 260%.

Jeśli chodzi o obronność, armie europejskie stanowiły wówczas 60% konwencjonalnych środków NATO, dysponując ponad 5000 czołgów bojowych i 4000 samolotów myśliwskich, a także ponad 3 milionami żołnierzy, głównie z poboru.

Leopard40 3 01 Planowanie i plany wojskowe | Sojusze wojskowe | Analiza obrony
Od zakończenia zimnej wojny Bundeswehra podzieliła flotę czołgów ciężkich na sześć.

Oprócz liczby posiadali oni sprzęt o wysokich osiągach, szczególnie w porównaniu z ich radzieckimi odpowiednikami, czy to w dziedzinie pojazdów opancerzonych z brytyjskimi czołgami Cheftain i Challenger, czy też Leopard 2 niemieckie samoloty bojowe z francuskimi Mirage F1 i 2000, europejskim Tornado i dużą liczbą amerykańskich F-16, a w marynarce wojennej z 7 brytyjskimi, francuskimi, włoskimi i hiszpańskimi lotniskowcami i lotniskowcami, około sześćdziesięciu niszczycieli i fregaty wyposażone w rakiety i duże doświadczenie w zwalczaniu okrętów podwodnych, czy prawie 80 okrętów podwodnych, w tym około dziesięciu okrętów podwodnych ataku nuklearnego klasy Rubis (Francja) oraz brytyjskie Swiftsure i Trafalgar.

Prawdą jest, że w tamtym czasie kraje europejskie wydawały średnio 3% swojego PKB na swoje armie każdego roku, podczas gdy większość przywódców przeżyła doświadczenia drugiej wojny światowej lub wojen kolonialnych, które po niej nastąpiły. Podobnie większość męskiej populacji Europy miała mniej lub bardziej przedłużony kontakt z armią poprzez pobór, co w dużej mierze przyczyniło się do podniesienia ich świadomości w kwestiach obronnych.

W rzeczywistości w roku 1985, który również był naznaczony kryzysem związanym z eurorakietami, Europejczycy jako całość, a w szczególności europejska klasa polityczna, mieli większą świadomość kwestii związanych z obronnością oraz potrzeby zachowania wystarczająco odstraszającej postawy, aby zapobiec nowej pożodze przed oddziaływaniem na stary kontynent.

Mirage F1C AA Super530F e1689250927613 Planowanie i plany wojskowe | Sojusze wojskowe | Analiza obrony
W 1985 roku francuskie siły powietrzne wystawiły 700 myśliwców, w porównaniu do mniej niż 200 obecnie

A jeśli opierali się, z wyjątkiem Francji i Wielkiej Brytanii, na Stanach Zjednoczonych, jeśli chodzi o parasol nuklearny, w pełni zakładali własną obronę, a następnie zbudowali potężne narzędzie wojskowe na potrzeby chwili i zdolne podtrzymywania przez długi czas dużego starcia o bardzo dużej intensywności przeciwko 160 dywizjom pancernym i zmechanizowanym, 50.000 20.000 czołgów i XNUMX XNUMX samolotów bojowych Układu Warszawskiego, nawet jeśli również na tym obszarze decydującą rolę odegrała potęga wojsk amerykańskich.

30 lat zawrotnego upadku

Wraz z upadkiem najpierw Układu Warszawskiego, a następnie bloku sowieckiego, na początku lat 90. zniknęło zagrożenie egzystencjalne ciążące nad krajami europejskimi, niezależnie od tego, czy należały one do NATO, czy do Układu Warszawskiego. Kolejne 10 lat upłynęło pod znakiem zejścia do piekła Rosji, która na początku lat 2000. była jedynie cieniem samej siebie na poziomie militarnym, ale także pojawieniem się odległych konfliktów, dla których armie europejskie były nie zaprojektowany.

Szybko postawa przywódców europejskich ewoluowała w kierunku doktryny „dobrodziejstw pokoju”, z masową redukcją formatów armii europejskich, połączoną z postępującą profesjonalizacją, tak aby móc sprostać wymogom tych nowych konfliktów.

W tym samym czasie ewoluowała również europejska klasa polityczna, podobnie jak opinia publiczna, która coraz wyraźniej dystansowała się od spraw obronnych, wywołując w wielu krajach pewne analityczne uprzedzenia, które przekonały się, że wielkie konflikty między mocarstwami należą już do przeszłości, zwłaszcza w Europie, ale także wszechmocy Soft Power w reagowaniu na napięcia międzynarodowe.

Armia brytyjska irak e1689251035140 Planowanie i plany wojskowe | Sojusze wojskowe | Analiza obrony
Armia brytyjska wyszła znacznie osłabiona po swoich zobowiązaniach w Iraku i Afganistanie

Pozostało 75% tego artykułu do przeczytania. Zasubskrybuj, aby uzyskać do niego dostęp!

Metadefense Logo 93x93 2 Planowanie i plany wojskowe | Sojusze wojskowe | Analiza obrony

Wykonanie odcisków ucha jest konieczne, abyśmy mogli stworzyć Twoje monitory Klasyczne subskrypcje zapewnić dostęp do
artykuły w pełnej wersjii bez reklam,
od 1,99 €.


Na dalej

1 KOMENTARZ

Komentarze są zamknięte.

PORTALE SPOŁECZNOŚCIOWE

Ostatnie artykuły