Rosyjski pocisk 3M22 Tzirkon w zasięgu francuskiego Aster 30 i amerykańskich Patriotów?

Wśród nowych rodzajów broni rozmieszczonych przez armię rosyjską w ostatnich latach hipersoniczny pocisk 3M22 Tzirkon, obok hipersonicznego szybowca Avangard, najbardziej niepokoił obóz zachodni.

Pocisk ten, o zasięgu 1000 km, miał w rzeczywistości potencjał głębokiej zmiany geometrii walki powietrznej i morskiej, poprzez znaczne skrócenie czasu reakcji docelowych okrętów, będąc jednocześnie prawie niewrażliwym na ataki przeciwlotnicze i przeciwlotnicze. -istniejąca dzisiaj obrona przeciwrakietowa, jak amerykański SM-6, czy francuski Aster 30.

Do tego stopnia, że ​​pojawiło się wiele głosów kwestionujących trwałość dużych morskich i amfibijnych jednostek nawodnych, jak lotniskowce lub śmigłowce szturmowe, określane jako preferowane cele dla tego typu rakiet.

Występ drugiego pocisku hipersonicznego, prezentowanego jako taki przez Moskwę, Kinżału na Ukrainie, powinien prawdopodobnie wymagać większej ostrożności w tym obszarze, gdyż okazuje się, że nie jest on ani hiperdźwiękowy, ani niewrażliwy na obronę. rakiety.

Moskwa wystrzeliła rakiety hipersoniczne „Cirkon” przeciwko Ukrainie

Jeśli Kinzhal pozostaje potężną bronią balistyczną, której przechwycenie wymaga umieszczenia baterii przeciwrakietowej w pobliżu zamierzonego celu, utracił on na Ukrainie aurę niezwyciężoności zbudowaną dzięki komunikacji o nim.

Pocisk 3M22 Tzirkon
Wystrzelenie rakiety 3M22 Tzirkon z fregaty Admirał Gorszkow podczas testów.

Być może to właśnie skłoniło Moskwę do użycia w tym tygodniu drugiego Wunderwaffen (cudownej broni) przeciwko Kijowowi, rakiety 3M22 Tzirkon, chociaż początkowo był on zaprojektowany jako rakieta przeciwokrętowa z uderzeniami w kierunku lądu, a nie jako rakieta powierzchniowa -pocisk manewrujący na powierzchnię.

W przeciwieństwie do Kinzhal, Tzirkon ma superstato-reaktor i możliwości manewrowania, co czyni go prawdziwą bronią hipersoniczną, zdolną do ewolucji z prędkością większą niż 5 Machów, aby udaremnić najnowocześniejszą obronę przeciwlotniczą wroga, taką jak amerykański Patriot PAC-3, czyli Aster 30 francusko-włoskiego systemu SAMP/T Mamba.

Prędkość Tzirkona działała zgodnie z oczekiwaniami. Rzeczywiście, tam gdzie do tej pory mieszkańcy Kijowa mieli kilkadziesiąt minut na dotarcie do schronów po ogłoszeniu alarmu, ze zdziwieniem zauważyli, że eksplozje ukraińskiego DCA, a następnie same rakiety dotarły dopiero po kilku minutach po wydaniu ostrzeżenia.

Według ukraińskiej prasy specjalistycznej rakieta 3M22 Tzirkon osiąga słabsze wyniki, niż oczekiwano

Wydaje się jednak, że w związku z tymi strajkami na Ukraińców czekały inne niespodzianki, ale tym razem nie złe. Rzeczywiście, – podaje ukraińska prasa specjalistyczna, gdyby Tzirkon rzeczywiście miał hipersoniczną prędkość tranzytową, w ostatniej fazie nurkowania zwolniłby do około 4,5 Macha.

Fregata Admirał Gorszkow z rosyjskiej marynarki wojennej
Fregata Admirał Gorszkow podczas testów rakiety hipersonicznej 3M22 Tzirkon

Pozostało 75% tego artykułu do przeczytania. Zasubskrybuj, aby uzyskać do niego dostęp!

Metadefense Logo 93x93 2 Obrona przeciwrakietowa | Analiza Obrony | Broń hipersoniczna i rakiety

Wykonanie odcisków ucha jest konieczne, abyśmy mogli stworzyć Twoje monitory Klasyczne subskrypcje zapewnić dostęp do
artykuły w pełnej wersjii bez reklam,
od 1,99 €.


Na dalej

4 Komentarze

  1. Dyskutowaliśmy już na ten temat, kiedy ten pocisk został oficjalnie wypuszczony na rynek.
    Należy go włożyć do tego samego worka, co torpedę Posejdon lub Sarmat Mesc***illes.
    To są dość prymitywne propagandowe punkty mocy.
    Uczeń klasy V rozwiązuje zadania z fizyki, aby wykazać, że torpeda w żadnym wypadku nie może wyzwolić energii tsunami oraz że rakieta o prędkości większej niż 5 machów jest niekontrolowana na niskim poziomie (nie opierałaby się zmianie kierunku)

  2. Temat nie jest zbyt dobrze postawiony. Nie ma wątpliwości co do zdolności pocisku do przechwycenia szybko poruszającego się pocisku. Problemem jest szczególnie mała obwiednia przechwytywania. Aster 30 obejmuje obszar o wysokości 160 km i szerokości 200 km dla wrogiego wektora płynącego z prędkością 1 Macha, dla wektora z prędkością 4 lub 5 Mach, obszar będzie prawdopodobnie miał wysokość 20 km i szerokość 50 km. Do pokrycia linii frontu potrzebne byłoby zatem więcej baterii. To czysto geometryczne. A efekt spowolnienia w końcowej fazie z pewnością pomaga, ale też nie zmienia całkowicie problemu. Z 8 systemów zapewniających pokrycie linii frontu, do porównywalnego zabezpieczenia przed hiperdźwiękami potrzebnych byłoby 256. To nie ta sama historia i te same koszty.

    • Wspomina się o tym w artykule, gdyż mówi się, że bateria Aster/Patriot/SM-6 musi być blisko zamierzonego celu. Tak naprawdę nie jest to kwestia prędkości, ale sufitu. Pociski te osiągają szczyt na wysokości od 25 do 35 km, podczas gdy pociski hipersoniczne przemieszczają się na wysokość od 50 do 60 km, właśnie po to, aby ominąć Patrioty, ponieważ są one zbyt wysoko, oraz SM-3/THAAD, ponieważ są zbyt nisko.
      W rzeczywistości jedynym sposobem na ich przechwycenie jest nurkowanie i przejście pod sufitem Aster/Patriot/SM6. Ponieważ rakiety te są przeznaczone do przechwytywania nurkujących celów balistycznych poruszających się z prędkością od 3 do 5 Machów, mogą przechwycić Tzirkon. Z drugiej strony, ponieważ mogą przechwytywać jedynie z wysokości 30 km +/- 5 km, muszą trzymać się bardzo blisko obszaru docelowego rakiety.
      Jednak w przypadku 3M22, który jest przede wszystkim rakietą przeciwokrętową, jest to dobra wiadomość, ponieważ w przypadku fregat i niszczycieli cel i bateria to jedno. Po prostu ustaw się blisko prawdopodobnych celów, PAN, PHA lub BRF, aby znaleźć się w wymaganym obszarze ostrzału.

PORTALE SPOŁECZNOŚCIOWE

Ostatnie artykuły