Met een budget van 1,500 biljoen dollar zal het Pentagon in 2027 naar verwachting het bbp van Nederland overtreffen.

De afgelopen weken ging er vrijwel geen dag voorbij zonder dat de defensiepers krantenkoppen publiceerde over de begroting van het Pentagon voor 2027. En terecht! Met een totaalbedrag van 15 biljoen dollar, meer dan het bbp van Nederland, zal het in absolute termen een nieuwe maatstaf vormen op dit gebied; zelfs in relatieve termen zal het "slechts" 4,8% van het Amerikaanse bbp vertegenwoordigen, een schril contrast met de 15% van 1953 of de 41% van 1945.

Maar afgezien van de genoemde faraonische bedragen, moeten we in de kern van deze begroting kijken naar de budgettaire, industriële maar ook politieke bijzonderheden. Nooit eerder was een Amerikaanse defensiebegroting zo gepolitiseerd en polariserend in de recente geschiedenis, slechts enkele maanden voor een cruciale verkiezingsdeadline, en terwijl Rusland, en vooral China, klaarstaan ​​om elke misstap van Washington op dit gebied uit te buiten.

$1853 miljard, het afschuwelijke Amerikaanse begrotingstekort in 2026.

Terwijl de Verenigde Staten een structureel begrotingstekort van 1.853 miljard dollar in 2026 verwachten, ruwweg gelijk aan het bbp van Zuid-Korea of ​​Spanje, en het defensiebudget de grens van 1 biljoen dollar al heeft overschreden (tussen een initieel budget van 892,6 miljard dollar en extra toewijzingen van 150 miljard dollar), bereidt Washington zich voor op een verhoging van het militaire budget tot een niveau dat niet meer is voorgekomen sinds de Koreaanse Oorlog begin jaren vijftig, toen het Amerikaanse militaire budget tussen 1950 en 1953 bijna verdrievoudigde.

We zijn duidelijk nog ver verwijderd van de 28-voudige toename van de Amerikaanse defensie-inspanningen die tijdens de Tweede Wereldoorlog werd waargenomen, van 1,7% van het bbp in 1940 tot 41% van het bbp in 1945. Zelfs tijdens de grote crises van de Koude Oorlog, zoals de Cubacrisis in 1962 en de Euromissielcrisis in 1983, bedroeg de stijging van de Amerikaanse uitgaven nooit meer dan 15% per jaar, in een economische context die gekenmerkt werd door een inflatie van meer dan 10%.

Om zoveel geld vrij te maken voor projecten van het Pentagon, moest de Amerikaanse regering drastische bezuinigingen doorvoeren. Zo werd bijvoorbeeld de financiering voor niet-defensiegerelateerd wetenschappelijk en technologisch onderzoek met 22% verminderd. Dit staat in schril contrast met de Chinese koers, waar de militaire en civiele structurele investeringen al jarenlang in dezelfde verhouding toenemen, terwijl de defensie-investeringen al meer dan vijftien jaar een constante groei van 6 tot 8% per jaar laten zien.

De argumenten die voor een dergelijke verschuiving worden aangevoerd, richten zich voornamelijk op de noodzaak van industriële investeringen, of het nu gaat om investeringen in de landmacht, de marine, de luchtmacht, de ruimtevaart of de digitale sector. Het is waar dat dertig jaar asymmetrische conflicten en de afwezigheid van een duidelijke strategische concurrent ertoe hebben geleid dat de Amerikaanse strijdkrachten zich meer richtten op het beheren van voorraden dan op de goederenstromen, en daardoor meer vrijheid namen bij de beoordeling van de industriële realiteit van het land.

Maar deze argumenten vinden weinig overtuigingskracht, vooral bij beleggers, die vooral vrezen voor de schommelingen in de handel rond de verkiezingen. Zo daalde de NYSE Arca Defense-index, ondanks begrotingsaankondigingen die een stijging hadden moeten veroorzaken, in april 2026 met 8%, weliswaar als gevolg van speculatieve winstnemingen in de defensietechnologiesector.

Een historisch budget voor 2027 voor de Amerikaanse strijdkrachten en het Pentagon.

Hoewel de Amerikaanse defensiebegroting voor 2027, met een totaalbedrag van 1,5 biljoen dollar – evenveel als het bbp van Nederland en twee keer het budget van het Pentagon in 2020 – en een ongekende groei van 43% sinds 1951, ook een oefening lijkt te zijn die sterk gepolariseerd is door de zittende uitvoerende macht.